Oké maar even… als jij dacht dat ik na drie dagen al een soort slaapgoeroe was geworden met een perfect slapende baby en een gezonde glow op mijn gezicht… think again. Was het maar zo’n feestje. Want slaap en baby’s, dat blijft gewoon een beetje een toxic relatie. Net als je denkt: “yes, we got this”, gooit je kind er weer een compleet onverwachte plot twist in. Want ja, dag 1 voelde als een kleine overwinning, dag 2 als pure chaos en dag 3… dat was bijna verdacht perfect. Echt zo’n nacht waarvan je denkt: zie je wel, dit is het, we zijn er! Spoiler: dat waren we dus niet. Niet eens een beetje.
In dit tweede deel neem ik je weer mee in onze nachten. De echte nachten. Met frustraties, kleine overwinningen en nachten waarop ik gewoon dacht: oké, we overleven dit en morgen zien we wel weer. Dus pak er eventueel een koffie bij, of drie, en lees mee hoe het verder ging met het afleren van die allesoverheersende slaapassociatie. Want geloof me… het werd weer interessant.
Slaapdagboek – dag tot dag een slaapassociatie afleren
Dag 4: terug bij af
Ik dacht: laat ik gewoon even doen wat mijn moeder deed. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou. Blijkbaar dus héél moeilijk. Want waar zij een baby had die relaxed in slaap viel alsof het niks was, had ik… dit. Om 17:00 het laatste flesje en om 18:00 naar bed? In theorie prachtig. In praktijk lag ze stil, begon ze te jammeren en ging dat jammeren over in ontroostbaar huilen waarvan je meteen voelt: nope, dit wordt hem niet. Niet voor haar, niet voor mij. Dus daar gingen we weer. Hup, uit bed. Terug naar beneden. Alles opruimen met een baby die eigenlijk gewoon dacht: wat zijn we aan het doen joh?
Rond 19:00 weer naar boven, voeding geven, nog een extra flesje van 50 ml erachteraan in de hoop dat we misschien toch iets konden redden van de avond. Maar ergens wist ik het al. Dit voelde verdacht veel als dag 2. En ja hoor… 23:00. Startsein. Elk uur wakker. Jammeren. Niet eens altijd vol door het geluid, maar gewoon nét genoeg om je weer uit je halve coma te trekken. En tussen 2 en 3… dat was echt zo’n blok waarin slapen gewoon geen optie was. Voor niemand niet. Om 3:00 heb ik haar voeding gegeven, want op een gegeven moment ga je niet meer discussiëren met de nacht. Daarna sliep ze wel iets beter, nog steeds rommelig, maar in ieder geval niet meer elk uur een wake-up call.
En wat mijn moeder dan precies anders deed waardoor het bij haar wél werkte? Joost mag het weten. Echt. Want mama weet het in ieder geval niet meer. Misschien heeft ze gewoon een soort oma-magie waar wij stervelingen geen toegang toe hebben.
Dag 5: voor de eerste keer ’s nachts op haar eigen kamertje
Rond 19:00 gaf ik haar een extra flesje van 120 ml en daarna dronk ze ook nog volledig bij mij. Als dat geen volle tank is, dan weet ik het ook niet meer. Dus ja, vol buikje, goede moed, klein sprankje hoop dat dit misschien zo’n nacht zou worden.
Maar de echte plot twist zat ‘m ergens anders in. Het werd tijd: uit de co-sleeper en naar haar eigen kamertje en bedje. Slikken. Vooral voor mij. Echt zo’n moment waarop je denkt: is ze hier wel klaar voor of ben ik degene die er niet klaar voor is? Een afgesloten hoofdstuk. Stiekem hoopte ik vooral dat het mij wat extra rust zou geven, al was het maar mentaal. Want ik kon niet meer. Ik was ka-pot. Natuurlijk met cameraatje erbij, want deze moeder gaat niet ineens chill doen. En ja hoor, binnen no-time lag mevrouw alweer op haar zij. Dat moment dat je weet: we kunnen dit niet tegenhouden, ze gáát een keer op haar buik rollen… maar als ze dan ineens niet meer naast je ligt, voelt dat toch even anders. Even slikken. Even checken. Nog een keer checken.
En toen… stilte.
Geen 23:00 wake-up call. Geen elk-uur-feestje. Ze werd pas om 03:30 wakker. Ik herhaal: half vier. Ik wist serieus niet wat me overkwam. Voeding gegeven, weer teruggelegd en daarna… sliep ze gewoon wéér verder. Tot 07:15. Wat een cadeautje. En ergens durfde ik het bijna niet hardop te denken… maar misschien, heel misschien, begint er iets te veranderen.
Dag 6: begint er iets te veranderen?
En toen gebeurde er iets waarvan ik bijna niet durfde te dromen… het ging gewoon weer goed. We legden haar op bed en… ze sliep. Gewoon neerleggen en ze was weg. Ik wist niet wat me overkwam. De nacht bleef ook gewoon… rustig. Pas om 04:00 meldde ze zich. Maar niet eens huilend of paniekerig. Nee, mevrouw lag daar gewoon een beetje lief te spelen met haar knuffeltje, wat te brabbelen, alsof ze dacht: ik vermaak me hier prima hoor.
Het voelde ineens als een soort throwback naar hoe het ooit was. Haar oude, vertrouwde ritme van ergens vorig jaar rond de 4 maanden. Zo’n periode waarvan je achteraf denkt: oh ja, toen sliep ze gewoon. Toen dit nog normaal was. En nu zag ik daar ineens weer kleine stukjes van terug. Alsof ze even liet zien: dit zit er nog in, we zijn het niet helemaal kwijt. Ik gaf haar een voeding, legde haar weer terug en zonder gedoe sliep ze door tot 06:30.
Ik was trots op haar. Alsof we samen stiekem een level verder waren gekomen zonder dat iemand het doorhad. Misschien is dit het begin van iets. Misschien ook niet. Maar voor nu? Pak ik deze overwinning gewoon even helemaal vast.
Wat denk jij? Zullen de volgende dagen nét zo goed gaan?
