Ik heb per ongeluk een baby gecreëerd die denkt dat mijn borst de enige manier is om te slapen. En ik weet niet meer hoe ik dit moet terugdraaien. Dat was mijn gedachte voordat ik begon aan de negatieve slaapassociatie van mijn baby afleren. Mijn dochter krijgt borstvoeding. Ik ga het niet romantiseren maar ook zeker niet afkraken: het is gewoon ideaal. Huilen? Borst. Ziek? Borst. Overprikkeld, moe, hangerig, gewoon even dramatisch zonder duidelijke reden? Je raadt het al. Borst. Het is mijn geheime wapen, mijn multitool, mijn “fix alles in één seconde” knop. Maar ja… zoals met alles wat té goed werkt, zit er ergens een addertje onder het gras. Want vooral dat stukje slaap… oeh. Dat werd een ding.
Hoe het begon: een baby die alleen aan de borst wil slapen
Je hebt het vast wel eens voorbij horen komen, dat mysterieuze fenomeen waar iedereen een mening over heeft: een negatieve slaapassociatie afleren bij je baby. En dan vooral de “slechte” variant. Toen Esmee zes maanden was, ging het ineens helemaal los. Echt zo’n fase waarvan je denkt: oké universum, wat heb ik gedaan? In twee maanden tijd hadden we oorontstekingen, hoge koorts, verkoudheid waar je u tegen zegt… het hele pakket. En in die periode deed ik wat voor mij logisch voelde. Ze werd ’s nachts huilend wakker en ik dacht alleen maar: jij hebt mij nodig. Dus hup, voeden. Ook al deed ze dat daarvoor eigenlijk niet meer.
Het was ook gewoon lekker makkelijk. Voor haar, maar ook voor mij. Iedereen sneller weer stil, iedereen sneller weer (half) in slaap. Ik praatte het voor mezelf goed met gedachten als: ze moet aansterken, ze is ziek geweest, dit heeft ze gewoon nodig. En ergens klopte dat ook. Alleen… mijn baby dacht op een gegeven moment: top systeem dit, laten we dit vooral zo houden. Dus daar zaten we. Met een baby die alleen nog maar in slaap viel aan de borst. Niet een beetje afhankelijk, nee echt full-on: zonder borst geen slaap. En het bleef niet bij voeden en wegleggen. Nee joh. Ik lag er strak naast, vastgeplakt, want zodra ik ook maar dacht aan bewegen… huilen. Ik voelde me soms echt een menselijke speen met een abonnement waar ik nooit voor getekend had.
Wanneer een slaapassociatie een probleem wordt
Dus ja, toen kwam het besef. Dit ging ik niet zomaar “even” oplossen. Want een negatieve slaapassociatie afleren bij je baby is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zag er ook best tegenop. Want iets afleren wat zó ingebakken zit? Succes daarmee. Maar ik wist ook: zo doorgaan ging ‘m niet worden. Voor niemand niet. Daarom ben ik een slaapdagboekje gaan bijhouden. Niet omdat ik ineens zo’n georganiseerde moeder ben, absoluut niet, maar omdat ik ergens houvast nodig had in deze chaos. Een manier om te snappen wat er gebeurde, wat werkte en vooral: wat totaal niet werkte.
En als jij dit leest terwijl je zelf ook vastzit in zo’n patroon waarvan je denkt help… hoe kom ik hier ooit weer uit? Dan hoop ik echt dat je iets hebt aan wat ik heb gedaan. Al is het maar het besef dat je niet de enige bent.
Slaapdagboek – dag tot dag een slaapassociatie afleren
Dag 1: stoppen met haar uit bed te halen
Na haar voedingsmoment legde ik haar weer terug in de co-sleeper naast mij. Ik ben benieuwd hoe laat ze gaat komen. Het werd middernacht 12:00. Ze begon met jammeren en viel gelukkig weer in slaap. Rond 01:30 ging het weer los. Wakker. Huilen. Niet zo’n subtiel “ik ben even wakker”, maar echt huilen waarvan je meteen rechtop zit in bed. Ik heb haar gerustgesteld, maar haar wel in haar eigen bedje laten liggen. Innerlijke strijd hoor, want alles in je wil oppakken, knuffelen, oplossen. Maar goed, na een half uurtje werd het stil en ja hoor, ze sliep weer. Kleine overwinning, voelde bijna verdacht soepel. En toen… 03:30. Klassieker. Haar oude, vertrouwde tijdstip voor een voeding, alsof haar interne klok gewoon dacht: we doen even alsof er niks veranderd is. Dus oké, voeding gegeven. Soms kies je gewoon voor slaap boven principes, laten we daar niet ingewikkelder over doen dan nodig. En daarna gebeurde er iets magisch. Ze sliep. Gewoon echt. Geen onderbrekingen, geen drama, geen onverwachte plot twists. Tot 7:15. Ik herhaal: 7:15.
Kleine sidenote: misschien moet ik je er even bij vertellen dat ze hiervoor dus NIET meer in slaap wilde komen na haar voeding. Ze stond aan. En als ik zeg ‘ze stond aan’. Dan bedoel ik ook écht aan. Klaar voor de dag en om een ronde te spelen. Dat was dit keer anders.
Dag 2: extra flesje met melk vóór het slapengaan
Oké, dit begon dus nog best hoopvol. Rond acht uur lag ze te slapen. Voor de allereerste keer had ik haar een extra flesje poedermelk gegeven, zo’n “lekker volle buik en dan knock-out tot de ochtend”-strategie. In mijn hoofd werkte dit al perfect. Ik zag mezelf al wakker worden na een heerlijke, lange nacht slaap, een soort herboren versie van mezelf. Maar reality check… ik heb serieus elk uur van de klok gezien.
Het begon al om 11:00. Wakker. En daarna gewoon… elk uur weer. Alsof ze een persoonlijk schema had gemaakt: “laten we mama even testen vannacht.” Ik hoopte elke keer: oké, nu slaapt ze vast langer. En dan… nee hoor. Na een uurtje diende ze zich weer aan. Uiteindelijk, rond 04:00, heb ik haar gewoon melk gegeven. Op dat punt was ik ook echt klaar met nadenken en plannen en strategieën. Gewoon overleven. Gewoon doen wat werkt op dat moment. Ik heb denk ik amper geslapen. Zo’n nacht waarbij je ’s ochtends opstaat en je je afvraagt hoe je überhaupt functioneert.
En die “dé truc” met dat extra flesje? Nou… laten we zeggen dat ik nog niet overtuigd ben.
Dag 3: een andere avondroutine
Mijn moeder kwam oppassen, want papa en mama gingen een dagje naar de wellness. Lees: papa is jarig deze dag. Alleen… haar hele avondritueel lag dus op z’n kop. Om 17:00 haar flesje, om 18:15 nog een groentehapje en om 19:15 lag ze netjes op bed. Ik was zelf in paniek, want 17:00 haar laatste flesje? Dat is veel te vroeg. Dan komt ze sowieso midden in de nacht. Tot we om 21:30 thuiskwamen. Ik stap binnen en daar zit mijn moeder. Op de bank. Mét baby. Mét een fles. Mijn brein had echt even een paar seconden nodig om dit te verwerken. Want wacht… jij hoorde toch te slapen? Na dat flesje heb ik haar nog een voeding gegeven en haar weer op bed gelegd. Licht sceptisch, want ja, alles liep al anders dan anders, dus verwachtingen had ik niet meer echt.
Ze sliep. Gewoon. Van 22:30 tot 05:15. Zonder wakker te worden. Ik moest het serieus even checken toen ik wakker werd, zo van: klopt dit? Leef ik nog? Is dit echt mijn kind? Voeding gegeven, even een klein huiltje, en daarna sliep ze gewoon weer door tot 08:15. Wat een cadeautje. MAGISCH.
Alsof ze dacht: weet je wat, ik geef jullie gewoon één perfecte nacht cadeau. Omdat papa jarig is. Gewoon, omdat het kan. Ik heb geen idee wat hier precies gebeurde, maar ik overweeg serieus om mijn moeder gewoon elke avond op de bank te zetten.
